مصيبتى براي من كوچك وحقير است : زيرا تو را با دست خود ، در قبرت نهادم ، وهنگام رحلت سرت بر سينه‌ام بود كه قبض روح شدى « إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ « 1 » » اينك امانت باز گردانده وگروگان پس داده شد . اما اندوه من جاويدان است ، وشبهايم به بيدارى خواهد گذشت ، تا زماني كه خداوند ، جايگاهى را كه تو ، در آن أقامت دارى برايم برگزيند . بزودى دخترت تو را خبر خواهد داد كه چگونه اين أمت در ستمكارى بر أو ، يكديگر را كمك كردند . بنا بر اين با اصرار از أو بپرس وجريان را بطور دقيق از أو جويا شو . اين همه ظلم بر ما روا داشتند ، در حالي كه از رفتن تو چيزى نگذشته وياد تو از خاطره‌ها نرفته بود . سلام من به هر دوى شما باد ، سلام وداع كننده نه سلام خشمگين خستهء ملول . اگر از حضورت باز گردم ، نه از روى ملالت ورنجيدگى است ، واگر از رفتن باز ايستم ، به دليل بد گمانى وسوءظنّ به وعدهء خداوند در مورد صابران نخواهد بود . » [ شرح ] ( 49000 - 48972 ) سيد رضى رضوان اللَّه عليه در مقدمهء خطبه ، حضرت زهرا ( ع ) را سيدة النساء ( سرور زنان ) ناميده ، زيرا در خبري آمده است : هنگامى كه حضرت أمير ( ع ) مشاهده فرمود كه زهرا ( ع ) در آخرين لحظه‌هاى زندگى مىگريد ، به أو خطاب كرد : « اى زهرا ، آيا دوست ندارى كه سرور زنان اين أمت باشى ؟ » . روايت شده است كه فرمود : سروران زنان جهان چهار نفرند : 1 - خديجة دختر خويلد ( اولين همسر فداكار حضرت رسول ( ص ) ) . 2 - حضرت فاطمه زهرا ( دخت گرامى پيامبر خدا ( ص ) ) . 3 - آسيه دختر مزاحم ( زن خدا پرست فرعون ) . 4 - مريم دختر عمران ( مادر حضرت عيسى ( ع ) ) . سلام گفتن أمير مؤمنان ( ع ) از جانب خودش ، بر طبق معمول است كه

--> ( 1 ) سوره بقرة ( 2 ) قسمتى از آية ( 155 ) يعنى : ما از آن خدا هستيم وبه سوى أو باز مىگرديم .